Za duszę… a co z ciałem?

W 1978 roku Konferencja Episkopatu Polski wydała instrukcję liturgiczno-duszpasterską dotyczącą pogrzebu i modlitw za zmarłych. Znalazło się w niej zalecenie, które zapewne zaskoczyłoby niejedną pobożną osobę, przez całe życie zamawiającą Msze święte za dusze swoich bliskich. Biskupi przypomnieli, że Chrystus odkupił całego człowieka, a nie tylko jego duszę. Dlatego zalecili, by w modlitwie mówić „za zmarłego”, a nie „za duszę” konkretnego zmarłego. Trudno odmówić temu rozumowaniu pewnej słuszności. Chrześcijaństwo nie jest przecież religią, która by głosiła jakieś wyzwolenie duszy z więzienia ciała. Takie wyobrażenie bliższe byłoby niektórym nurtom filozofii greckiej niż Ewangelii. Chrystus przyjął ludzkie ciało, umarł w ciele i zmartwychwstał w ciele. My zaś, wyznając wiarę, nie mówimy jedynie o nieśmiertelności duszy. Wyznajemy również ciała zmartwychwstanie. Zbawienie nie jest więc przeprowadzką duszy do lepszego świata, z pozostawieniem ciała jako czegoś niepotrzebnego.  Ostatecznym przeznaczeniem człowieka jest zmartwychwstanie i życie wieczne w pełni ludzkiej natury. W takim razie wydaje się oczywiste, że powinniśmy modlić się za całego człowieka. Po co ograniczać Przeczytaj więcej The post Za duszę… a co z ciałem? first appeared on Aleteia Polska.