Papieskie koty – prawda i legenda

Na początku pomyślałam, że kociak w fałdzie papieskiej sutanny to romantyczna bajeczka. Przecież wiadomo, że średniowieczny papież kazał wybić koty. Potem sprawdziłam przypisy i musiałam przyznać się do błędu, który popełniam chyba nie tylko w sprawie kotów. Otwieram księgę trzydziestą szóstą Pamiętników zza grobu. François-René de Chateaubriand opatrzył ją miejscem i datą: Paryż, rue d’Enfer, 9 maja 1833 roku. Rue d’Enfer. Ulica Piekielna. Pod tym adresem pisarz przedstawia czytelnikom swojego towarzysza. To gruby, rudawy kot w czarne poprzeczne pręgi. Urodził się w Watykanie, w Loggiach Rafaela. Wabi się Micetto. Przydomek: kot papieża. W latach 1828–1829 Chateaubriand był ambasadorem Francji przy Stolicy Apostolskiej. Leona XII opisał jako mężczyznę wysokiego, o twarzy pogodnej i zarazem smutnej, w prostej białej sutannie. W fałdzie tej sutanny papież podczas audiencji ukrywał kociaka. Ambasador widywał go tam i patrzył na tę czułą scenę – jak sam przyznaje – z zazdrością. Po śmierci papieża odziedziczył kota, który został bez pana. Za piękne, żeby było prawdziwe. Romantycy zawsze Przeczytaj więcej The post Papieskie koty – prawda i legenda first appeared on Aleteia Polska.